Polecamy

  • deski na taras Księżyc jest jedynym naturalnym satelitą, planety skalistej – Ziemi, znajdującej się w Układzie Słonecznym. Ze względu na swoją wielkość…

  • Pierścienie Newtona jest to zjawisko spotykane w rodzinie zjawisk optycznych, które w gruncie rzeczy polega na powstawaniu prążków inter…

  • obsługa prawna firm warszawa Iryzacja jest to pojęcie bardzo często spotykane pod nazwą potoczną, czyli tęczowanie. Jest to pojęcie spotykane również bardzo często w…

Merkury

Merkury jest jedną ze skalistych planet Układu Słonecznego. Jeśli chodzi o jego położenie to znajduje się on najbliżej Słońca ze wszystkich planet tego układu. Jest ona również najmniejsza spośród planet Układu Słonecznego. Merkurego można oglądać gołym okiem z Ziemi jednak jest to bardzo trudne gdyż jest widoczny tylko chwilę przed wschodem Słońca oraz chwilę po zachodzie Słońca. W zewnętrznej budowie Merkurego można zaobserwować liczne kratery uderzeniowe. Wokół tej planety jednak prawie nie ma atmosfery. Temperatura na powierzchni Merkurego oscyluje między -183°C a 427°C. Planeta ta dysponuje dużym żelaznym jądrem które jest zdolne do generowania pola magnetycznego o natężeniu stukrotnie mniejszym do natężenia ziemskiego pola magnetycznego. Nie posiada on żadnych naturalnych satelitów. Merkurego zbadały do tej pory jedynie dwie satelity dlatego też nie posiadamy o nim znacznej wiedzy. Jest to najmniej poznana planeta skalista. Średnica tej planety równa się 4879 kilometrów. Merkurego w 70% budują metale a w 30% krzemiany. Jego gęstość to około 5,427 g/cm3. Wewnętrzne warstwy tej planety są mało skompresowane ze względu na jej małą masę, która to wynosi 3,3302×1023 kilogramów. Jego powierzchnia to 75×106 km2 a objętość wynosi 6,1×1010 km3. W skład atmosfery wchodzą odpowiednio tlen (42%), sód (29%), wodór (22%), hel (6%), potas (0,05%) oraz argon, dwutlenek węgla, woda, azot, ksenon, krypton oraz neon w 0,05%. Według szacunków jądro Merkurego zawiera 42% całej objętości planety. Z najnowszych badań wynika, iż jądro tej planety ma postać płynną. Jeśli chodzi o pozostałą budowę, dalej, kierując się w stronę zewnętrzną planety następuje płaszcz o grubości 600 kilometrów. W stosunku do jądro jest on raczej niezbyt gruby. Grubość najbardziej zewnętrznej warstwy zwanej skorupą wynosi od 100 do 300 kilometrów. Cechą charakterystyczną owej skorupy Merkurego jest występowanie licznych długich i wąskich grzbietów górskich, które mogą się rozciągać nawet na kilkaset kilometrów. Ze względu na bardzo bliskie położenie Merkurego względem Słońca jego obserwacja jest w dość znaczny sposób utrudniona. Mimo tego jest możliwe dostrzeżenie Merkurego chwilę po zmierzchu oraz chwilę przed wschodem Słońca. Obserwowany Merkury pokazuje się badaczom w fazach. Gdy zachodzi tak zwana koniunkcja górna to znaczy gdy planeta jest umiejscowiona po przeciwnej stronie Słońca niż Ziemia, to Merkury ukazuje się w pełni. Gdy zachodzi tak zwana koniunkcja dolna, to znaczy gdy planeta umiejscowiona jest między Słońcem a Ziemią to jest to faza nowiu. Podczas pełni i nowiu planeta nie jest możliwa do obserwowania ze względu na równorzędny wschód i zachód względem Słońca. Koniunkcja dolna Merkurego zachodzi średnio raz na 116 dni z granicą tolerancji wahającą się między 111 a 121 dniem. Widoczność Merkurego jest znacznie lepsza z półkuli południowej aniżeli z półkuli północnej. Merkury jest najjaśniejszy w fazie garbatej, mimo że nie jest to jego najmniejsza odległość względem Ziemi.